Kłobuck to jedno z najpiękniejszych miast w województwie śląskim. Jego ozdobą jest zabytkowa łaźnia miejska
Historia Kłobucka jest nierozerwalnie związana z jego strategicznym położeniem. Już w czasach starożytnych mogła przebiegać tędy odnoga szlaku bursztynowego. W średniowieczu przez miasto wiodła ważna droga handlowa łącząca Małopolskę z Wielkopolską i Śląskiem. Przygraniczny charakter sprzyjał rozwojowi, ale jednocześnie narażał osadę na najazdy.
Pierwsza lokacja miasta, określanego dziś jako Kłobuck Stare Miasto, miała miejsce prawdopodobnie w 1244 roku. Jednak to za sprawą króla Kazimierza Wielkiego Kłobuck stał się miastem królewskim, lokowanym na prawie magdeburskim między 1339 a 1344 rokiem. Władca ten nadał mieszkańcom liczne przywileje, które w późniejszych wiekach potwierdzali kolejni polscy królowie. W 1370 roku miasto trafiło jako lenno w ręce Władysława Opolczyka, by w 1396 roku powrócić do Korony Królestwa Polskiego za sprawą Władysława Jagiełły. Rozwój handlu i rzemiosła w XVI wieku potwierdzają zapisy o licznych cechach, w tym szewców, piekarzy, sukienników i rzeźników, a także o działających w mieście młynach i łaźni.
Ważnym momentem w dziejach miasta było nadanie go w 1658 roku przez Sejm Warszawski w wieczyste posiadanie klasztorowi paulinów na Jasnej Górze, co miało na celu zapewnienie środków na utrzymanie jasnogórskiej twierdzy. Niestety, zniszczenia z okresu potopu szwedzkiego zapoczątkowały okres upadku miasta.
Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Kłobuck znalazł się w zaborze pruskim, a następnie, po 1815 roku, w rosyjskim. W 1870 roku utracił prawa miejskie, które odzyskał dopiero w 1917 roku. Okres II wojny światowej był tragiczny – miasto zostało włączone bezpośrednio do III Rzeszy, a niemieccy okupanci utworzyli getto, w którym zgromadzili ludność żydowską, z której większość została zamordowana. Powojenny rozwój Kłobucka przypadł na lata 50. i 60. XX wieku, kiedy to w regionie nastąpił wzrost wydobycia rud żelaza i uruchomiono nowe zakłady przemysłowe. W 1999 roku miasto ponownie zostało siedzibą powiatu.
O dawnej świetności Kłobucka świadczą zachowane do dziś zabytki. Wśród nich znajdują się:
- Kościół św. Marcina i Małgorzaty – najważniejszy zabytek miasta. Jego historia sięga 1144 roku, kiedy to, według Jana Długosza, został ufundowany przez Piotra Włostowica. Obecna bryła jest częścią zespołu klasztornego ufundowanego w 1476 roku przez samego Długosza i nosi cechy stylu gotyckiego z elementami barokowymi.
- Pałac w Zagórzu – neogotycka rezydencja pochodząca z przełomu XVIII i XIX wieku. Otoczony jest zabytkowym parkiem, a sam budynek od lat przechodzi renowację z planem utworzenia w nim centrum konferencyjnego.
- Układ urbanistyczny śródmieścia – charakterystyczny, czworokątny rynek z nieregularną siatką odchodzących od niego ulic jest wpisany do rejestru zabytków jako świadectwo historycznego rozplanowania miasta.
- Dawna łaźnia miejska – budynek przy ulicy Wieluńskiej, wzniesiony w 1930 roku, jest pamiątką po instytucji, której istnienie w mieście odnotowano już w XVI wieku.
Tak wygląda Kłobuck, jedno z najpiękniejszych miast w województwie śląskim [GALERIA]
18
