Huta Katarzyna - powstała w Sosnowcu w XIX wieku i szybko stała się jednym z ważniejszych zakładów przemysłowych w regionie. Zakład dysponował dwoma piecami martenowskimi, w których roczna produkcja surówki sięgała około 60 tysięcy ton. Dodatkowo funkcjonowały dwa piece stalownicze, pozwalające na wytwarzanie blisko 40 tysięcy ton żelaza rocznie.

Intensywna produkcja stali wiązała się z powstawaniem ogromnych ilości żużla wielkopiecowego, który składowano na terenach przylegających bezpośrednio do huty. Niewielka część tego odpadu była na przełomie XIX i XX wieku wykorzystywana ponownie – służyła jako jeden ze składników do produkcji cegieł. Cegielnia działała tuż obok zakładu hutniczego, a wytwarzane w niej cegły wyróżniały się charakterystycznym, jasnym, niemal białawym kolorem.

Skala wtórnego wykorzystania żużla była jednak znikoma w porównaniu z ilością odpadów powstających w procesie produkcyjnym. Z każdej tony surówki aż około 30 procent stanowił żużel, co sprawiało, że zwałowisko rosło w szybkim tempie. W swoim największym rozmiarze osiągnęło ono imponującą skalę – średnica jego podstawy przekraczała jeden kilometr, stając się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów poprzemysłowego krajobrazu Sosnowca.

Huta Bobrek, pierwotnie nazywana Vulkan, następnie Moritz, a od 1883 roku Julia (Julienhütte), działała w Bytomiu-Bobrku w latach 1856–1994. Zakład dysponował trzema wielkimi piecami i ośmioma piecami martenowskimi, a w szczytowym okresie zatrudniał około 5 tysięcy osób.

Huta powstała na terenie majątku Elisenruh, a w 1859 roku uruchomiono przy niej koksownię. W kolejnych dekadach należała m.in. do Oberschlesische Huettenwerke, a w 1883 roku została przejęta przez Oscara i Georga Caro. W czasie II wojny światowej na terenie huty funkcjonował obóz pracy przymusowej, który w grudniu 1946 roku liczył 65 osób.

Zakład zakończył działalność w 1994 roku wraz z ogłoszeniem upadłości. Na jego bazie powstały później firmy Duo-Stal i Carbo-Koks, z których ta ostatnia przejęła część zabudowań oraz działającą koksownię.

Huta Zygmunt działała w Bytomiu-Łagiewnikach od 1857 roku, a jej historia zakończyła się formalnie 10 marca 2000 roku, gdy ogłoszono upadłość zakładu. Początkowo funkcjonowała jako cynkownia, a jej założycielem był Hubert von Tiele-Winckler. Rozwój huty napędzał węgiel z pobliskiej kopalni Łagiewniki, a na jej terenie działał szyb Schwerin.

Pod koniec XIX wieku zakład wszedł w skład Katowickiej Spółki Akcyjnej dla Górnictwa i Hutnictwa, a na początku XX wieku rozbudowano go o stalownię i koksownię. Dla pracowników powstała robotnicza kolonia Zgorzelec. W 1936 roku zmieniono nazwę z Hubertus na Zygmunt, a tuż przed II wojną światową huta została włączona do dużych struktur przemysłowych Górnego Śląska.

W czasie wojny przy zakładzie funkcjonował podobóz KL Auschwitz, w którym więźniowie byli wykorzystywani do pracy w hucie. Po 1945 roku zakład odbudowano i unowocześniono, a w kolejnych dekadach opierał produkcję m.in. na stalowni elektrycznej i martenowskiej, specjalizując się w urządzeniach hutniczych.

W latach 90. huta została sprywatyzowana, jednak nie zdołała przetrwać transformacji gospodarczej. Po ogłoszeniu upadłości rozpoczęto restrukturyzację i likwidację zakładu. Dziś część terenów i infrastruktury dawnej huty wykorzystują inne firmy przemysłowe, a sama Huta Zygmunt pozostaje jednym z symboli przemysłowej historii Bytomia-Łagiewnik.

Huta cynku w świętochłowickich Lipinach powstała w 1847 roku i przez ponad 150 lat była jednym z filarów przemysłu cynkowego na Górnym Śląsku. Początkowo działała jako Huta Konstancja, a kilka lat później w sąsiedztwie uruchomiono Hutę Gabor. W drugiej połowie XIX wieku oba zakłady połączono i rozwinięto pod wspólną nazwą Zakłady Cynkowe „Silesia”.

Dynamiczny rozwój przyniosło uruchomienie walcowni cynku, a pod koniec XIX wieku także walcowni blachy cynkowej, która przed I wojną światową była największą tego typu w Europie. W 1961 roku zakład połączono z hutą w katowickim Wełnowcu, a z czasem funkcjonował jako Zakłady Metalurgiczne „Silesia”.

Produkcję w Lipinach wygaszono pod koniec lat 90., a w 2000 roku huta zakończyła działalność. Do dziś zachowała się zachodnia część kompleksu – historyczna walcownia z połowy XIX wieku wraz z towarzyszącymi budynkami, wpisana do rejestru zabytków. To najlepiej zachowany w Polsce zespół obiektów związanych z przetwórstwem cynku, będący cennym świadectwem przemysłowej historii regionu.

Huta Florian - w 1828 r. w Świętochłowicach rozpoczęto budowę Huty Żelaza Bethlen – Falva. W roku 1936 nazwano ją Hutą Florian. Huta Florian działał prężnie pod tą nazwą do 2003 roku wtedy to zakład wszedł w skład koncernu - Spółki Polskie Huty Stali S.A. Natomiast w roku 2005 nastąpiła kolejna zmiana nazwy na Mittal Steel Poland S.A., oznaczająca dla Huty Florian wejście w struktury największego koncernu stalowego świata.

Obecnie to największy producent stali na świecie, notowany na giełdzie NYSE. Koncern jest właścicielem spółki, która skupia około 70 % potencjału polskiego hutnictwa

Huta żelaza w Katowicach, zlokalizowana na terenie dzisiejszych dzielnic Dąb i Załęże, działała nieprzerwanie od 1823 do 2001 roku. Jej twórcą był szkocki inżynier John Baildon, który uruchomił zakład jako nowoczesną jak na tamte czasy pudlingarnię. W kolejnych latach huta była systematycznie rozbudowywana, zyskując rangę jednego z najnowocześniejszych ośrodków hutniczych w Europie.

W czasie II wojny światowej zakład pracował na potrzeby przemysłu zbrojeniowego, a po 1945 roku kontynuował rozwój, inwestując w nowe wydziały i unowocześniając istniejące linie produkcyjne. Ostatecznie w 2001 roku Huta Baildon została postawiona w stan upadłości, a kilkanaście lat później wykreślono ją z rejestru przedsiębiorców.

Specjalnością huty była wysokogatunkowa stal, wyroby walcowane oraz bogaty wachlarz produktów specjalistycznych, takich jak wiertła, elektrody, magnesy czy węgliki spiekane. W trakcie niemal dwóch stuleci działalności zakład wytworzył łącznie ponad 12 tysięcy różnych asortymentów.
 

Huta Metali Nieżelaznych „Szopienice” SA działała od 1834 roku na terenie katowickich Szopienic i przez dekady należała do kluczowych zakładów przemysłowych regionu. Była jednym z największych w Polsce producentów wyrobów walcowanych z miedzi i mosiądzu – m.in. taśm, blach, krążków oraz cienkościennych rurek. W 2008 roku zakład został postawiony w stan likwidacji.

Historia huty sięga uruchomienia cynkowni „Wilhelmina” przez spółkę Georg von Giesches Erben. Po licznych rozbudowach, na początku XX wieku zakład stał się największym producentem metali nieżelaznych na Śląsku oraz światowym liderem w produkcji kadmu. Charakterystyczne zabudowania huty cynku Uthemann zaprojektowali znani architekci Georg i Emil Zillmannowie.

Od 1972 roku zakład funkcjonował pod nazwą Huta Metali Nieżelaznych „Szopienice”. W 2000 roku został sprywatyzowany i wszedł w skład grupy Impexmetal, a następnie Grupy Kapitałowej Boryszew. Decyzję o likwidacji spółki podjęto we wrześniu 2008 roku, choć proces ten został czasowo wstrzymany przez sąd. W 2011 roku częściowemu spaleniu uległ zabytkowy budynek dawnej dyrekcji huty przy ul. ks. Woźniaka.

Królewska Huta Fryderyk (niem. Königliche Friedrichshütte) była hutą srebra i ołowiu funkcjonującą w latach 1786–1933 na Górnym Śląsku, na obszarze dzisiejszej Strzybnicy, będącej obecnie dzielnicą Tarnowskich Gór.

Zakład powstał z inicjatywy hrabiego Fryderyka Wilhelma von Redena, jednej z kluczowych postaci rozwoju śląskiego przemysłu, i otrzymał nazwę na cześć króla Prus Fryderyka II Wielkiego. Huta przetwarzała rudy wydobywane w Królewskiej Kopalni Fryderyk w Bobrownikach Śląskich, znanej dziś jako Zabytkowa Kopalnia Srebra w Tarnowskich Górach. Wokół zakładu powstała osada robotnicza Friedrichshütte, która dała początek miejscowości Strzybnica.

Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski w 1922 roku huta przeszła na własność państwa polskiego i była miejscem wizyt najwyższych władz, w tym marszałka Józefa Piłsudskiego oraz prezydenta Stanisława Wojciechowskiego. Po ponad 150 latach działalności zakład zakończył pracę w 1937 roku. Po II wojnie światowej teren dawnej huty został zagospodarowany przez Zakłady Metalowe „Strzybnica”, a od 1976 roku przez Zakłady Mechaniczne „Zamet” w Tarnowskich Górach.

Huta Łazarz w latach 1871–1877, po odkupieniu gruntów od rodziny Buchaczów, ród Donnersmarcków z linii siemianowickiej rozpoczął tu budowę kopalni węgla kamiennego. Zakład, funkcjonujący pod nazwą Radzionkaugrube, uruchomił pierwsze wydobycie w 1874 roku i szybko stał się jednym z głównych pracodawców w okolicy.

Kilka–kilkanaście lat później, w bezpośrednim sąsiedztwie kopalni, powstał kolejny filar lokalnej gospodarki – huta cynku „Łazarz”, znana również pod niemiecką nazwą Lazyhütte. Zakład ten dopełnił przemysłowy charakter Buchacza, przyciągając nowych mieszkańców i nadając tej części Radzionkowa wyraźnie hutniczo-górniczy rys. Huta i kopalnia wspólnie tworzyły krajobraz, który przez dekady definiował codzienność mieszkańców – ich pracę, rytm życia i tożsamość miejsca.