Tak pożegnano Łukasza Litewkę. Przez lata służył innym
W środę, 29 kwietnia punktualnie o godzinie 13:30, w Sosnowcu rozpoczęła się ceremonia pogrzebowa Łukasza Litewki. Już na długo przed jej rozpoczęciem świątynia i jej okolice wypełniły się ludźmi. Przyszli nie tylko bliscy, ale też mieszkańcy miasta, znajomi i ci, którym kiedyś pomógł. Tłum był milczący, skupiony, jakby każdy próbował oswoić niewyobrażalną stratę.
Trumna, przykryta biało-czerwoną flagą, spoczęła przy ołtarzu. W powietrzu unosiła się cisza przerywana jedynie szlochem. Wspomnienia, słowa pożegnań i gesty – wszystko to składało się na obraz pożegnania człowieka, który dla wielu był kimś więcej niż tylko posłem.
W trakcie uroczystości nie zabrakło momentów, które na długo pozostaną w pamięci uczestników. Wspominano jego działalność, ogromne zaangażowanie społeczne i wrażliwość na los innych. Pojawiły się łzy, ale też wdzięczność – za życie, które było poświęcone pomaganiu.
Najbardziej wzruszającym był moment, gdy odczytano list od rodziców Łukasza Litewki, wówczas w świątyni zapadła absolutna cisza. Każde zdanie było przepełnione bólem, ale też dumą. Wspominali syna jako człowieka, który „żył dla innych”, który nie potrafił przejść obojętnie wobec cierpienia.
- Synku, Syneczku Drogi, żegnamy się dzisiaj z Tobą. Nie ma słów, które mogłyby opisać ból rodziców, stojących nad trumną własnego dziecka. To nie tak miało być, to my powinniśmy odchodzić pierwsi, a nie dziś żegnać Ciebie - naszego syna, naszą dumę, część naszego serca. Byłeś człowiekiem o niezwykłej dobroci, zawsze dostrzegałeś, których inni mijali obojętnie - brzmiała treść listu.
92
Tysiące osób pożegnały zasłużonego posła
O godzinie 15:00 rozpoczął się kondukt żałobny. Tysiące osób ruszyły w kierunku cmentarza przy ul. Zuzanny. To była niezwykła scena – morze ludzi, które powoli przesuwało się ulicami miasta. Jedni szli w ciszy, inni modlili się szeptem.
W pewnym momencie ciszę przerwały oklaski. Najpierw pojedyncze, nieśmiałe, a potem coraz głośniejsze. To był hołd – prosty, ale niezwykle wymowny.
Ta ostatnia droga była świadectwem tego, jak wiele znaczył dla ludzi. Nie był tylko politykiem. Był kimś, kto potrafił zatrzymać się przy drugim człowieku.
Jednak to, co nadało tej ceremonii szczególny wymiar, wydarzyło się już na cmentarzu.
33
Honorowe miejsce na cmentarzu
Łukasz Litewka został pochowany w honorowym miejscu – tuż obok Aleksandra Widery. Ten wybór nie był przypadkowy. Widera był lekarzem i społecznikiem działającym w Sosnowcu na przełomie XIX i XX wieku. Słynął z bezinteresownej pomocy najuboższym i poświęcenia dla innych. To właśnie on stał się pierwowzorem postaci w „Ludziach bezdomnych” Stefana Żeromskiego.
Zmarł bardzo młodo, mając zaledwie 35 lat. Całe swoje życie oddał ratowaniu robotników, którzy żyli w skrajnie trudnych warunkach i nie mieli dostępu do opieki medycznej. Jego historia – podobnie jak historia Łukasza Litewki – jest opowieścią o człowieku, który nie odwracał wzroku od cudzej krzywdy.
To sąsiedztwo dwóch grobów ma w sobie coś niezwykle poruszającego. Dwie różne epoki, dwa życia, a jedno wspólne przesłanie – pomagać, niezależnie od wszystkiego.
Jeszcze większej symboliki całej tej historii dodaje jeden z ostatnich wpisów Łukasza Litewki w internecie. Opowiadał w nim o lekarzu i jego zespole, którzy wspierają osoby w kryzysie bezdomności. Trudno nie dostrzec w tym niezwykłego splotu losów – jakby jego własna droga prowadziła dokładnie w tym samym kierunku, co droga człowieka, obok którego teraz spoczął.
48
Momenty pełne łez na cmentarzu
Gdy trumna została opuszczona do grobu, znów zapadła cisza. Ciężka, przejmująca, pełna bólu. Niektórzy nie potrafili powstrzymać łez, inni stali nieruchomo, jakby nie dowierzając, że to już koniec.
A potem znów rozległy się oklaski.
Nie były głośne. Nie były wymuszone. Były szczere.
Tak Sosnowiec pożegnał człowieka, który całym swoim życiem pokazywał, że warto być dla innych.
